De ruimte laat zich vinden op Le Mont Saint Michel

De ruimte laat zich vinden op Le Mont Saint Michel
9 september 2021 Anne-Jet Verbeek
Essencio Ruimte vinden Le Mont Saint Michel uitgelicht

door: Margreet Kattouw • bewust leven

De ruimte laat zich vinden op Le Mont Saint Michel

Ik sta op een bijzonder plein: voor de abdij van Le Mont Saint-Michel, de hoogste plek op dit Franse getijdeneiland. Het stond al langer op mijn verlanglijst om dit bijzondere eilandje te bezoeken. Deze zomer, tijdens onze vakantie in Normandië, kwam het ervan. Het was een ervaring met contrasten: volop genieten van het moois dat zich aandient én tegelijkertijd merken dat het veel te druk is om die verwondering te laten landen. Ik ontdekte opnieuw dat het gaat om het kiezen van wat je wilt zien.

Als we komen aanrijden wordt al duidelijk dat dit om een echte toeristische attractie gaat. De parkeerplaats op het vaste land is enorm. Er rijden pendelbussen heen en weer naar het eiland, over de vaste brug die er sinds 2015 ligt. Het lijkt allemaal wat minder romantisch dan de prachtige foto’s die je online ziet, doen geloven.

Stilstaan is geen optie

Ik voel meteen aversie: wil ik hier wel aan mee doen? Al die mensen die dezelfde kant op lopen, die passen toch onmogelijk op dit kleine eilandje? Ik besluit het over me heen te laten komen en ga met de stroom mee. Ik ben vastbesloten te genieten van wat ik ga zien.

Eenmaal binnen op het eiland (lees: de poort onderdoor) mengen we ons in de menigte. Overal lopen mensen, zien we winkeltjes, we moeten blijven bewegen, stilstaan lijkt onmogelijk. Laat staan dat er van anderhalve meter afstand sprake kan zijn. Overal waar we lopen gaan de straten alleen maar omhoog en bestaan ze vooral uit traptreden. (Grappig: bij het selecteren van de foto’s voor dit blog zie ik dat ik vaak lang heb gewacht om zo weinig mogelijk mensen erop te krijgen – dit geeft nu natuurlijk een wat vertekend beeld…)

Hijgend kom ik boven, samen met vele anderen die dezelfde weg vervolgen. Op de een of andere manier lopen we altijd meteen naar einde, tot we niet verder kunnen. Maar voelen ook; hadden we eigenlijk wel een keuze? We kijken en lopen. En kijken en lopen. Overal mensen, we kunnen nergens even staan om rustig rond te kijken.

 

© Essencio Ruimte vinden Le Mont Saint Michel 3

Essencio Ruimte vinden Le Mont Saint Michel wad

 

Momentje rust

Ik heb behoefte aan een rustmomentje om te laten bezinken wat ik zie en te beseffen waar ik ben. Want deze plek is bijzonder, dat staat vast. Het is een historische gewijde plek, die is toegevoegd aan de werelderfgoedlijst van UNESCO. Er komen jaarlijks 3.500.000 bezoekers. Wat een contrast met het kleine aantal inwoners: het zijn er minder dan 50, de monniken van de monastieke leefgemeenschap van Jeruzalem incluis. We kopen een ijsje en koffie en zoeken een plekje met uitzicht om even op adem te komen.

We bewegen ons door steegjes die zo smal zijn als je schouders breed zijn. Met koffie in de ene, en een ijsje in de andere hand, is het een hele kunst om – wederom omhoog – verder te lopen. Misschien na deze trap… Misschien na het volgende straatje… Er zal toch wel érgens een leeg plekje zijn? De straten zijn zo smal dat het onmogelijk is daarop neer te strijken.

Het ijsje smelt en we besluiten op een muurtje te klimmen, naast een kleine begraafplaats. Niet de meest gezellige plek om te vertoeven, maar ik ben blij met dit momentje rust.

 

Essencio Ruimte vinden Le Mont Saint Michel wad 1

© Essencio Ruimte vinden Le Mont Saint Michel 1

Essencio Ruimte vinden Le Mont Saint Michel kerk binnen

De andere zijde

Le Mont Saint-Michel bestaat uit een wirwar van kleine straatjes, voordeuren, mini-tuintjes, souvenirwinkeltjes en restaurantjes. Ze zijn mooi en sfeervol. Ik mijmer; hier zou ik graag in de heel vroege ochtend willen zijn. Als de zon net opkomt. Als het stadje ontwaakt uit haar slaap. Dat je een bewoner of monnik tegen het lijf kunt lopen en in alle rust om je heen kunt kijken. Wie weet kom ik eens terug op een ander tijdstip.

Het eiland heeft overigens maar aan één kant huizen en straatjes, de andere zijde is leeg en kaal. Niet zo vreemd dat je altijd maar vanaf één gezichtspunt hiervan foto’s ziet. De achterzijde zagen we toen we aan het einde van de dag een rondje om het eiland liepen, dat kan zelfs bij hoogtij. Alleen bij springtij komt het water nog tot aan de stadsmuur. De achterzijde bestaat enkel uit rotsen en ‘bos’, niet zo bijzonder en niet zo fraai. Zeker niet nu een deel van de abdij aan deze kant in de steigers staat. Een leuke verassing aan de achterzijde is een heel klein kapelletje. En precies daar was het uitzicht prachtig, één grote open vlakte in het licht van de ondergaande zon.

Essencio Ruimte vinden Le Mont Saint Michel wad 1

Zoek de stilte

Het bezoek aan de abdij is letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt. Aartsengel Michael kijkt vanaf de torenspits over heel Normandië. Op dit eiland zijn de gebouwen naar rangorde in hoogte gebouwd. Het belangrijkste bouwwerk – het huis van God – op de top, daaronder de mensen van stand, vervolgens de hotels en restaurants, en laag bij de grond de vissers- en arbeidershuizen.

Op het plein van de kerk heb je een prachtig uitzicht over de drooggevallen zee en het vaste land. Het contrast kan bijna niet groter zijn, zoveel ruimte ervaar ik nu ik hier om me heen kan kijken. Wat doet dat goed. Ik neem alles in me op. Het is helder. Ik zie de meeuwen onder me langs vliegen. In de verte lopen groepjes wadlopers met een gids. Mensen schrijven namen in het zand, zo groot dat ze vanaf boven te lezen zijn. De inmense, open vlakte, te zien vanaf dit hoogste punt, is indrukwekkend. Ik besef: ruimte vinden is een keuze. Zie je de drukte of draai je je om en ervaar je de ruimte? Welke kant kijk je op, waar verlang je naar?

‘Draai je weg van de drukte, de ruimte laat zich vinden.’

Eenmaal binnen in de sobere kerk met hoge gotische plafonds, sta ik stil. Ik ben blij dat niet iedereen op dit eiland een kaartje koopt om de abdij te bezoeken. Hoewel ook hier veel mensen zijn, kun je lopen in je eigen tempo. Het is er donker, een fel contrast met de zon die buiten uitbundig schijnt. Als ik gewend ben aan het licht, en een poosje stilsta om rond te kijken, zie ik verscholen achter een paar kerkbanken een monnik op zijn knieën. Hij valt niet op, en trekt geen aandacht, de mensen lopen voorbij.

Deze monnik leeft de oude, gewijde traditie van stilte en aandacht. Ondanks de omstandigheden. Ondanks de voortdurende stroom van mensen die langs hem lopen, en waarschijnlijk ook ondanks de ruis die hij van binnen voelt. Ik fotografeer hem om me dit moment te blijven herinneren. Om te beseffen dat er altijd een keuze is. Dat je je af kan keren van de hectiek als je rust zoekt. De ruimte wil zich laten vinden. Rust is altijd geduldig. Een waardevolle herinnering om mee naar huis te nemen.

 

Wil je vaker geïnspireerd raken met dit soort blogs? In onze twee-maandelijkse nieuwsbrief bieden we je inspiratie, reflectiemomenten, opdrachten en producten die je helpen groeien. En iedere eerste dinsdag van de maand ontvang je gratis inspirerende downloads. Meld je hier aan.

Share: